Δεν χρειάζεται να είσαι μεγάλος άνθρωπος. Φτάνει και περισσεύει να είσαι μόνο άνθρωπος…


Saying goodbye, isn’t the hardest part. Its what we leave behind that’s tough

Παρασκευή 24 Απριλίου 2015

Τώρα που λείπεις.

Και τώρα που εσύ λείπεις γύρισα στις παλιές μου συνήθειες.
Κι τώρα που εσύ λείπεις ξανα αγάπησα τα βιβλία μου.
Και τώρα που εσύ λείπεις, άρχισα να ξαναγράφω. 
Κι τώρα που εσύ λείπεις βγαίνω έξω με τη μουσική μου.
Κι βλέπω μόνη τα ηλιοβασιλέματα.
κι μετράω μόνη μου βήματα.
Κι ονειρεύομαι – πια- τη ζωή- μου –χωρίς εσένα-.

Τώρα, παλεύω κι πάλι με το αρμόνιο μου.
και βλέπω  τις  ταινίες ‘μου’ ξανά κι ξανά .

Τώρα που λείπεις, τα βράδια μου αποκτούν νόημα, κι φωτογραφίες κι μουσικές.
Και το σπίτι μου γεμίζει από φίλους που – για χάρη σου- είχα χάσει.


Τώρα λοιπόν που εσύ λείπεις, γίνομαι και πάλι η κοπέλα που ερωτεύτηκες.

4 σχόλια:

  1. Ξαφνιάστηκα, γιατί δεν το είχα σκεφτεί πριν έτσι καθαρά. Κι όμως, κοίτα να δεις, ναι ... Ειρωνεία ... Και ευλογία μαζί, αν η κοπέλα που ερωτεύτηκε είναι ξανά ο εαυτός της. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όμορφο, πανέμορφο, πανέμορφο, πανέμορφο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πανέμορφο πραγματικά...
    και τόοοοσο μα τόσο αληθινό...
    καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. χαίρομαι που σας άρεσε. κι ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας :)
    να 'στε καλα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή