somthing to believe^

Κάνοντας ανασκαφές στη βιβλιοθήκη του δωματίου μου, βρήκα σε μια γωνιά ένα μικρό λευκό κουτάκι.. γεμάτο αφιερώσεις.. και μια μεγάλη φουξ κορδέλα που το συγκρατούσε να μην ανοίξει.. Και ευτυχώς!! Γιατί, το κουτάκι αυτό, που μου χάρισε η κολλητή μου πριν από αρκετά χρόνια, περιέχει μαγική σκόνη..! ναι, καλά διαβάσετε!
Μαγική σκόνη, σαν αυτή που χρησιμοποιούν οι νεράιδες ή οι μάγισσες στα παραμύθια και εκπληρώνουν ευχές και επιθυμίες.
Σαν εχθές θυμάμαι τη στιγμή που εμφανίστηκε γεμάτη ενθουσιασμό, με το λευκό κουτάκι και άρχισε να μου εξηγεί πως πρέπει να χρησιμοποιώ το περιεχόμενο..
Ήταν μια δύσκολη περίοδος.. για διάφορους λόγους..
Και μου χάρισαν κάτι που όλοι αναζητούμε σε τέτοιες στιγμές.. ίσως ένα θαύμα να μας σώσει, ίσως κάτι που να μας κάνει να πιστέψουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε και ας δείχνουν όλα το αντίθετο.
Είναι αλήθεια, πως η μαγική σκόνη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από λίγο χώμα με χρυσόσκονη.. έτσι για να φαίνεται αληθινό.
Και είναι αλήθεια επίσης πως τη χρησιμοποίησα… και ας μου φάνηκε γελοίο στην αρχή.
 όταν ένιωθα άσχημα, όταν ξεπερνούσα το όρια μου κι δεν έβλεπα φως στον ορίζοντα, έβγαινα στο μπαλκόνι και έριχνα λίγη μαγική σκόνη κάνοντας μια ευχή…
Βέβαια, δεν άλλαζαν όλα δια μαγείας.. αλλά τουλάχιστον μπορούσα να πιστέψω πως μπορούν να αλλάξουν… προσπαθούσα περισσότερο για όσα ήξερα οτι περνούσαν απ’ το χέρι μου.
Και τώρα, που πέρασαν αρκετά χρόνια, τώρα που μεγάλωσα (:P) καταλαβαίνω πως δεν ήταν μόνο η σκόνη ..
 Ήταν το γεγονός ότι μου την έδωσε ένας άνθρωπος που αγαπούσα.. και ήξερα πόσο με αγαπάει. Μια απόδειξη πως δεν είμαι μόνη…
Άλλωστε αυτό δε ψάχνουμε όλοι τις δύσκολες στιγμές? Κάποιον που θα μας πάρει απ’ το χέρι και θα μας βοηθήσει να δούμε λίγο πιο πέρα.
εκεί που ξεκινά το ουράνιο τόξο..
εκεί που αρχίζουν να προβάλουν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου…
κάποιον που πιστεύει σε εμάς.
Κάποιον να αντέχει και για εμάς… μέχρι να επανέλθουμε!
γιατί τελικά αυτή είναι η πραγματική μαγεία της ζωής :)

just a dream^

Δεν ήσουν πραγματικότητα εσύ...

ένα όνειρο ήσουνα.. ένα όνειρο!

...κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό μου, ερχονται εικόνες ρομαντικών ταινιών..
με εκείνα τα ωραία τυπάκια που ερωτεύονται και τα δίνουν όλα ζώντας τη κάθε στιγμή..
που ρισκάρουν για να μη σε χάσουν..που σε φροντίζουν και σε αγαπάνε και τα λοιπά και τα λοιπά..



Φαντάζομαι εσένα και εμένα σε χολιγουντιανή ταινία..
σε ένα παλιό αυτοκίνητο με άγνωστο προορισμό :)
να μου γελάς και να σε ερωτεύομαι όλο και πιο πολύ..
να δυναμώνω το ράδιο και εσύ να χαμηλώνεις γιατί σ' αρέσει να τραγουδάς
τα δικά σου τραγούδια..
να σου χαμογελώ και να τραγουδώ μαζί σου.
να ανοίγεις το παραθύρο και να σου γκρινιάζω πως ανεμίζουν τα μαλλιά μου..
τότε εσύ, να ανοίγεις και τα υπόλοιπα και να με κοιτάς γλυκά,
όπως μόνο εσύ ξέρεις.
να τραβάμε αυθόρμητες φωτογραφίες σε κάθε ευκαιρία.
αργότερα, να σταματάς στη μέση του πουθενά και να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα αγκαλιά :)
να ζω εγώ για εσένα, και εσύ για μένα..
κι όταν νυχτώνει, να κοιμόμαστε σε αμμουδιές και να μου δείχνεις τα αστέρια..
μέχρι το επόμενο ξημέρωμα. μέχρι την επόμενη αμμουδιά.


αυτή την εικόνα είχα φτιάξει για εσένα... αυτή την εντύπωση μου έδινες..
πόσο λίγο σε ήξερα..! πόσο πολύ σε ερωτεύτηκα ;/
και όταν πια πίστεψα πως ίσως το όνειρο μου μπλέκεται σιγά σιγά με την πραγματικότητα, τότε έξαφανίστηκες..
έτσι απλά :)
και εγώ, προσγειώθηκα ξανά στο μονό μου κρεβάτι με τον αρκούδο μου
αγκαλιά, και τα mp3 στα αυτιά :P
τώρα λοιπόν, θα ζω τη κάθε στιγμή, όπως μου είχες πει, αλλά χωρίς εσένα..
τώρα, θα πρέπει να ξεχάσω όσα μου θύμισες.

αλλά... οι στιγμές που μου χάρισες?
αυτές θα τις βάλω κάπου μέσα στ όνειρο..
και σου υπόσχομαι, πως έτσι θα σε θυμάμαι..
σαν όμορφο όνειρο που τέλειωσε νωρίς..

τους εφιάλτες που άφησες, θα τους κρατήσω μακρυά..!
στο υπόσχομαι.. :)

βραβειάκια..;)

λόγω ενός χαλασμένου πληκτρολογίου, άργησα πολύυ να κάνω δημοσίευση γενικότερα και κυρίως να αναρτήσω τα βραβειάκια που πήρα από την ηλιάνα , τη xrusafh και τη vanilla <3
κάλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν^
σας ευχαριστώ πάαρα πολύυυυ κοριτσάκια μου^

                                                                       




 
                                            



και τώρα πρέπει να πω κάποια πράγματα που αγαπώ και 7 πράγματα για εμένα..^ θα τα συνοψίσω όλα μαζί παρακάτω^
έχουμε και λέμε :)

1. έχω μια δίδυμη αδερφή με την οποία μοιάζω αρκετά.. συχνά μας μπερδεύουν ή μας σταματάνε στο δρόμο να ρωτήσουν αν είμαστε αδερφές. ;ρ κάποτε, όλο αυτό με νευριαζε αφάνταστα όμως τώρα τελευταία μ αρέσει πολύ.. ;) είναι η καλύτερη μου φίλη, ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι περισσότερο απ' τον καθένα..

2. γκρινιάζω πολύ.. πάρα πολύ.! όταν δεν είμαι καλά, δεν αφήνω ούτε λεπτό στην ησυχία του, όποιον είναι κοντά μου. :P ξέρω οτι είναι λάθος και πιστεύω πως το έχω βελτιωσει τον τελευταίο καιρό :)

3. δένομαι πολύ εύκολα με τους ανθρώπους γύρω μου.. ο καθένας που μπαίνει στη ζωή μου, έχει ιδιαίτερη σημασία και γι' αυτό στεναχωριέμαι πολύ όταν φεύγει.. ακόμη και αν ξέρω πως δεν αξίζει^

4. αγαπώ τη μουσική.. μπορώ να ακούω 24 ώρες το 24ωρο χωρίς να βαριέμαι..
αγαπημένες μου ώρες της ημέρασ, είναι  πριν κοιμηθώ..κουλουριάσμενη κάτω απο κουβέρτες με mp3 στα αυτιά <3

5. έπρεπε να φτάσω στο 3ο έτος για να καταλάβω πόσο αγαπώ τη σχολή μου.. να εκτιμήσω τη φοιτιτική ζωή και να περνάω καλά χωρίς να σκέφτομαι τι άφησα πίσω φεύγοντας :)
(κάλιο αργά παρα ποτέ. τουλάχιστον προλαβαίνω ακόμη να ζήσω πολλά :D)

6. όσο με θυμάμαι, ήθελα πάντα να έχω ένα σκυλάκι δικό μου.. να το φροντίζω, να το βγάζω βόλτα, να το αγαπώ <3 όλοι μου τόνιζαν πόσο μεγάλη ευθύνη είναι και πως θα βαρεθ'ω μετά από λίγο καιρό.
όμως, όταν αγαπάς κάτι, δε κουράζεσαι και δε βαριέσαι ποτέ.. είναι ευθύνη ναι, αλλά μια ευθύνη γλυκιά και όμορφη^

7. το μόνο πράγμα που δε μπορώ να συγχωρήσω σε κάποιον, είναι τα ψέματα.. μ' αρέσει η ειλικρίνεια, οι αλήθειες, ακόμη και αν πονάνε. όσοι δεν έχουν τα κότσια να είναι ειλικρινείς και κρύβονται πίσω απ' το δαχτυλό τους, απλά διαγράφονται... μόνο ένα άτομο δεν έχω καταφέρει να διαγράψω.. και δε ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ :/ σ όλους τους κανόνες όμως, υπάρχουν εξαιρέσεις.. σωστά? ^

τώρα κανονικά, θα έπρεπε να προσκαλέσω 15 φίλους μου, να πουν εφτά πράγματα για αυτούς. :)
οι περισσότεροι όμως, έχουν συμμετάσχει ήδη, οπότε προσκαλώ όλους αυτούς που δεν έχουν παίξει^

bad time..^

Αρχικά αδιαφορία.. και μια απουσία που δε μπορείς να εξηγήσεις..

Έπειτα σιωπή.. μέχρι που κάποιος, αποφασίζει να μιλήσει.

Ακολουθούν λόγια… τις περισσότερες φορές σκληρά, που πονάνε..

Αντίστοιχες απαντήσεις και απ την άλλη πλευρά..

μήπως και καταφέρουν να πληγώσουν περισσότερο..

Πάλι σιωπή..  όμως μια σιωπή διαφορετική..

που ερμηνεύεται αλλιώς απ’ τη κάθε πλευρά.

Τότε ξαφνικά,  ακούγεται σιγανά το συγγνώμη.. από αμφιβολία? από ντροπή?

ή συμβιβασμός?

δε ξέρω.. σημασία έχει ότι ακούστηκε..

συγχωρείς..

Όμως πόσες συγγνώμες να δεχτείς?

…και τα λόγια που άκουσες.. πως τα ξεχνάς?

τα συγχωρείς ναι.. είπες και εσύ πολλά άλλωστε.

δεν τα εννοούσες.. δεν τα εννοούσε..

αλλά συνεχίζεις.. για πόσο όμως?

όσο αγαπάς , συνεχίζεις..

failed wish :)

Χιλιάδες αστέρια στον ουρανό..
Πολλά απο αυτά, πέφτουν στη γη περιμένοντας να εκπληρώσουν
κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων..
Αυτών που έχασαν τις ελπίδες τους και ψάχνουν κάτι
να κρατηθούν..


πόσες ευχές θα μπορούσα να κάνω?
Πόσες επιθυμίες να πραγματοποιήσω..?
Κι όμως.. πάντα επέμενα..
Να ζητώ να γυρίσεις..
Έστω ένα σημάδι σου,
που θα μου έδινε τη δύναμη να περιμένω
ακόμη περισσότερο..

Όμως τώρα πια, σταμάτησαν να πέφτουν αστέρια για εσένα και εμένα!
-όχι για εμάς.. Το εμείς δεν υπήρχε ποτέ άλλωστε-
Ίσως θα μπορούσε αλλά...
..τι σημασία έχει τώρα? :)

Πρέπει να προχωρήσω..

Τώρα λοιπόν, ήρθε η ώρα να φύγω εγώ..
Και σε παρακαλώ... μη γυρίσεις όταν πια θα έχω πάρει το δρόμο μου. :)
Γιατί τα ίχνη σου, πάντα θα ξεχωρίζουν πίσω μου και δε πρέπει να γυρίσω και να τα ακολουθήσω..

Κι όταν πέσει κι άλλο αστέρι.. εύχομαι να μην είσαι το πρώτο πράγμα που θα μου έρθει στο μυαλό..

αγαπημένα... :)

Για πρώτη φορά λοιπόν, στο χρονικό της blogo-ζωής μου, με προσκάλεσαν σε blogoπαίχνιδο και μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα πολύ! :D Τα  έβλεπα συχνά αλλά ποτέ δεν είχα την τύχη να συμμετέχω σε κάποιο απο αυτά!
Μετά την πρόσκληση της αγαπημένης vanilla , παραθέτω και εγώ το top ten της χρονιάς που πέρασε!

1. Αγαπημένη στιγμή: στιγμές με την παρέα μου.. δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη γιατί η καθεμιά ειναι μοναδική! :)

2. Αγαπημένο άρωμα:
το άρωμα του...  που ποτέ δε μπόρεσα να μάθω ποιο ήταν :/ αλλά νομίζω πως θα το θυμάμαι πάντα :)

3. Αγαπημένο φαγητό:μπιφτέκιιι! Αν είναι και γεμιστό, ακόμη καλύτερα! :P

4. Αγαπημένο γλυκό:σοκολάτα!!

5. Αγαπημένο ποτό:

Τεκίλλα! είτε σκέτη, είτε με πορτοκάλι είτε tequilla sunrise! Συνήθεια που καθιερώθηκε απ' το καλοκαίρι του 2011 :)

6. Αγαπημένο βιβλίο: Μικρός Πρίγκιπας... Κάθε φορά που το διαβάζω ανακαλύπτω κάτι παραπάνω απ' την προηγούμενη φορά^

7. Αγαπημένο τραγούδι:  

Never mind, I'll find someone like you
I wish nothing but the best for you too
Don't forget me, I begged
I remember you said,
"Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead,
Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead, "

Adele- Someone like you

8. Αγαπημένη σειρά: Gossip Girl! απλά ΛΑΤΡΕΙΑ! το βλέπω ξανά και ξανά και ξανά... !

9. Αγαπημένη έξοδος:Ένα Σαββατόβραδο Οκτωβρίου... με πολύ ποτό, πολλά γέλια,  τραγούδια και βόλτες μέχρι το πρωϊ !

10. Αγαπημένη διαδρομή: η διαδρομή για το πατρικό μου με λεωφορείο...  mp3 και θέα απ' το παράθυρο οδηγούν στις πιο όμορφες σκέψεις..!

Kαι με τη σειρά μου, θα ήθελα να προσκαλέσω στο παιχνίδι τους:τoniα 

Κρυμμένος Μονόκερος 

ήλι 

και
Αντέλ

:)

*Kάλιο αργά, παρά ποτέ!

Πάνε τώρα 11 μέρες.. που υποδεχτήκαμε το 2012 και αφήσαμε το 2011 πίσω..

Άκουγα από πολλά πρόσωπα να λένε πόσο απαίσια χρονιά ήταν το 2011 και να ελπίζουν για ένα 2012 άκρως καλύτερο.. :)

Εγώ, ακόμη και τις τελευταίες στιγμές του 2011, καθόμουν αναπαυτικά στον καναπέ μου , συλλογιζόμενη τι έχασα, τι ήθελα να έχω και όλα αυτά που θυμόμαστε συνήθως όταν η χρονιά φτάνει στο τέλος της..

και συνειδητοποίησα -για πρώτη φορά- πως το τέλος δεν έρχεται με την αλλαγή του χρόνου και πως όσα συνέβησαν το 2011 ήταν λόγω των δικών μου επιλογών κυρίως.

ή έστω ανθρώπων που εμπιστεύτηκα και αγαπούσα..

Λάθη πάντα θα υπάρχουν.. Όπως και όμορφες στιγμές.. δεν έχει σημασία αν είναι 2011 ή 2012..

Αυτό που μετράει περισσότερο είναι οτι ο χρόνος κυλάει.. Κυλάει πιο γρήγορα απ' όσο περιμένουμε και τίποτα δεν είναι δεδομένο...!

Για αυτό πρέπει να ζούμε τη κάθε στιγμή και να μην αφήνουμε ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες...

Να θέτουμε τους στόχους μας όταν το έχουμε ανάγκη και να μη περιμένουμε τις Δευτέρες που συνεχώς αναβάλλονται για να φτάσουμε στην έναρξη της χρονιάς..!

Φέτος λοιπόν, δε θα κάνω απολογισμό..

Εύχομαι όμως σε όλους σας -έστω και λίιιγο καθυστερημένα , λόγω καλοπέρασης των γιορτών :P-

Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά!! Με υγεία πάνω απ' όλα.. και τα υπόλοιπα θα έρθουν!
Ας προσπαθήσουμε όλοι να ζήσουμε ένα όμορφο 2012 με αξέχαστες στιγμές! :)

Σε περιμένω παντού...

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να ‘χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ’ αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ’ όποιο μέρος της γης
σ’ όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.


Tάσος Λειβαδίτης :)

Grandmother's theory

-Γιαγιάαααααα....
- Τι είναι μικρό μου?
- Ποιό είναι το πιο κρύο μέρος του κόσμου?
- Η ψυχή του ανθρώπου παιδί μου..!

Αν..^

Aν ερχόσουν ξανά, όλα θα ήταν αλλιώς…
Aν ερχόσουν ξανά, θα σου μιλούσα χωρίς δισταγμό.
Αν ερχόσουν ξανά, θα μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια...
Αν ερχόσουν ξανά, το λάθος timing θα το έκανα σωστό...

Αν ερχόσουν ξανά, θα περπατούσαμε πλάι πλάι.. θα μιλούσαμε, θα γελούσαμε και ότι έγινε, θα ήταν πια ξεχασμένο..
Aν ερχόσουν ξανά… θα καθόμασταν όλο το βράδυ αγκαλιά..
Αν ερχόσουν ξανά, θα ζούσαμε μαζί τη κάθε στιγμή…
Αν ερχόσουν ξανά θα θυσίαζα όσα δεν άφησα την πρώτη φορά..
Αν ερχόσουν ξανά, δε θα μου έλειπε τίποτα πια.. τίποτα..
Αν ερχόσουν ξανά…
Το ξέρω όμως, πως δε θα ξανα έρθεις.
Ίσως και να μη το θέλω τελικά..
γιατί, αν έρθεις, δε θα μείνεις… δε γίνεται να μείνεις..
το ξέρω καλά μέσα μου και ας μη το παραδέχομαι^
θα φύγεις πάλι όπως την πρώτη φορά και εγώ θα κάθομαι να σκέφτομαι όλα αυτά τα
‘αν’ που ποτέ δε θα μάθουμε.. J
δε πειράζει… θα κρατήσω την εικόνα σου καλά φυλαγμένη μέσα μου..
και όταν θα μου λείπεις, απλά θα σε σκέφτομαι.. σαν να είσαι εδώ^

That's life! :)